Abstract:
Мақала авторлары халқымыздың көне мұрасы — жыраулар поэзиясының синтаксистік ерекшелігіне тоқталған. Толғау жанрының өкілдері Шалкиіз, Доспанбет, Бұқар жыраулардың шығармалары негізінде мысалдар көрсетілген. Жай сөйлемдердің қатар тұрған қалыбындағы байланыс реті ондағы сөйлем мүшелерінің орын тəртібі мен санына байланысты жүзеге асады. Мəтінде бірыңғай келетін сабақтас жəне салалас құрмалас сөйлемдердің де осы тұрғыдағы ерекшелігі көзге түседі. Басты назар мəтін көлеміндегі мұндай ерекшеліктің ерте поэзияның бір сипаты екеніне аударылды.
